czym jest Mistrz Branży

Mistrz Branży Portal dla piekarzy, cukierników i lodziarzy

Informacje

Kontakt
Telefon: (32) 623 24 49
Kod pocztowy: 32-500
Adres siedziby: Al. Henryka 26
Miejscowość: Chrzanów
Województwo: małopolskie
Fax: (0 32) 623 24 49
Strona WWW: http://www.cechchrzanow.pl/
Władze
Starszy Cechu- Andrzej Dańków
Podstarszy Cechu- Eugeniusz Urbański
Podstarszy Cechu- Jerzy Charczyński
Sekretarz- Ewa Bałuszek
Członek Zarządu- Irena Klich
Członek Zarządu- Ewa Liszka
Kierownik Cechu- Zofia Modrzejewska
Statut
brak informacji
Historia
Piękne i bogate tradycje rzemiosła chrzanowskiego sięgają wieku XIV. Są to jednak warsztaty pojedyncze nieposiadające prawa szkolenia uczniów, nie tworzą one rzadnych stowarzyszeń o charakterze zawodowo-przemysłowym. W wieku XV-ym synowie mieszczan chrzanowskich odbywają naukę rzemiosła poza miastem - przeważnie w Krakowie, Olkuszu, Oświęcimiu i Zatorze. Natomiast w XVI-tym wieku uczniowki naukę rzemiosła odbywają już w Chrzanowie, a tylko egzaminy składają nadal w powyżej wymienionych miastach - z powodu braku własnych organizacji rzemieślniczych. Dopiero w miarę rozwoju rzemiosła, przypadającego na drugą połowę XVI-ego w. i początek XVII-ego w. po usilnych staraniach pozwolono rzemieślnikom chrzanowskim zakładać stowarzyszenia cechowe ze wszystkimi prawami. Ogółem w omawianym okresie powstało pięć stowarzyszeń cechowych prezętujących trzynaście rzemiosł: rzeźnictwo, szewstwo, krawiectwo, tkactwo, kowalstwo, ślusarstwo, nożownictwo, stolarstwo, bednarstwo, kołodziejstwo, pwrożnictwo , garbarstwo i garncarstwo.

W omiawianym okresie Chrzanów był miastem prywatnym i od połowy XIV w. należał do Ligęzów, piastujących godność kasztelanów. Na czasy Ligięzów przypada rozwój i organizacja tego prastarego miasta, sięgającego okresu grodziskowego. Następuje rozwój kopalnictwa, handlu i rzemiosła. Za pośrednictwem Ligięzów Chrzanów otrzymał przywilej królewski miasta na prawie magdeburskim. Od Ligięzów pochodzą prawie wszystkie przeywileje Cechowe.

Pierwszym stowarzyszeniem rzemieślniczym o charakterze zawodowo-przemysłowym w Chrzanowie, powstałym z bractwa przykościelnego był Cech Rzeźniczy. Na początek dziedzic Piotr Ligięza w roku 1526 zezwolił im na prowadzenie księgi cechowej, a następnie utworzył ustawy cechowe i wydał je w formie przywileju w roku 1531.

Drugim z kolei był Cech Szewski otrzymujący statut również od Piotra Ligięzy w roku 1537. Cech Krawiecki swoje przywileje otrzymał od Mikołaja Spytka Ligięzy w roku 1564. Kowale i ślusarze mają własny cech od roku 1578.

Na polecenie Anny Ligęzówny w roku 1625 do Cechu przystąpili nożownicy, zaś w roku 1644 następca Ligięzów-Andrzej Samuel Dębiński przyłączył do Cechu: stolarzy, bednarzy, powrożników, kołodziejów i inne rzemiosła - później zaś garbarzy i garncarzy - tworząc w ten sposób Cech Zjednoczony. (Dziś Zjednoczenie Rękodzielników)

Pod względem rozmiaru przedsiębiorstw ówcześnie na pierwszym miejscu stali kowale i ślusarze następnie stolarze i bednarze, dalej powróźnicy i kołodzieje, na końcu nożownicy. Największy rozwój rzemiosła chrzanowskiego przypada na lata 1600-1650 w tym okresie wyzwolono największą ilość uczniów.

Jeszcze za czasów M.Spytka Ligięzy powstał w roku 1625 Cech Sukienników. Dwa ostatnie Cechy - Kapeluszników i Kuśnierzy powstały już w wieku XIX - na podstawie rozporządzenia Senatu Rzeczpospolitej Krakowskiej z dnia 23-XII-1827 r.

W latach 1654-1688 na skutek upadku gospodarczego miasta i okolic następuje zastój w rzemiośle (okrs Grudzińskich). W latach 1700-1748 po najeździe szwedzkim prawie całkowicie zamarła działalność rzemiosła Przykładem zamarcia życia w Chrzanowie jest fakt, iż w tym okresie urzędy miejskie załatwiały niespełna jedną sprawę rocznie.

W tym stanie rzeczy rządy objąć Józef Ossoliński. życie powoli zaczęło wracać do normalnego stanu. Ożywiły się warsztaty pracy, w nowym układzie społecznym.

Piękne i bogate tradycje rzemiosła chrzanowskiego sięgają wieku XIV. W ciągu wieków rozwój rzemiosłą zwiazany był nierozerwalnie z życiem gospodarczym, politycznym i społecznym Chrzanowa a także całego kraju.

Miasto posiadało wtedy wszystkie rzemiosła służące potrzebom miejscowej i okolicznej ludności. Na przełomie XIV i XV wieku synowie mieszczan chrzanowskich odbywają naukę rzemiosła poza miastem - przeważnie w Krakowie i Oświęcimu czy Zatorze. Natomiast w wieku XVI uczniowie uczą się rzemiosła w Chrzanowie a tylko egzaminy składają nadal w wyżej wymienionych miastach z powodu braku własnych organizacji rzemieślniczych. Dopiero w miarę rozwoju rzemiosła, przypadającego na drugą połowę XVI w. i początek XVII w. po usilnych staraniach pozwolono rzemieślnikom chrzanowskim zakładać stowarzyszenia cechowe ze wszystkimi prawami. Organizacja rzemiosła, którego pomyślny rozwój stanowił warunek rozprzestrzenienia się gospodarki towarowo pieniężnej i prawidłowy rozkwit miasta, nastąpiła wraz z rozwojem handlu. Dla rzemiosła przyjęto formy rozwijające się od stuleci w innych państwach i miastach związane z organizacją cechową.

Zakres odbiorców nie był zbyt szeroki w tym okresie, mieszkańcy wsi mogli zaspokoić swe potrzeby w ramach własnego gospodarstwa - stąd wywodziła sie konieczność opanowania i ograniczenia wyspecjalizowanej miejskiej produkcji. Cechy pilnowały, by nie pojawił się na rynku towar konkurencyjny i dążyły do tego środkami administracyjnymi, jak i przez kontrolę jakości wyrobów.

Aby wyzwolić się na czeladnika należało przedtem odbyć paroletnią praktykę w warsztacie pełniąc funkcję ucznia tzw. terminatora. Terminował przeważnie dwa i pół roku.

W 1768 roku przyszła konstytucja nadająca cechom prawny i formalny żywot w całej Polsce - był to czas, że zrozumiano iż miasta ze względu na dobro państwa należy podnosić. Powstanie cechu uzależnione było od odpowiedniej ilości majstrów danego rzemiosła, opracowanie i zatwierdzenie statutu oraz wydania odpowiedniego przywileju przez właściciela miasta - przez co cech uzyskiwał podstawę prawną swego istnienia. Na początek XVI w. kiedy w Chrzanowie zaczęło się organizować rzemiosło powstało ogółem pięć stowarzyszeń cechowych reprezentujących trzynaście rzemiosł: rzeźnictwo, szewstwo, krawiectwo, tkactwo, kowalstwo, ślusarstwo, nożownictwo, stolarstwo, bednarstwo, kołodziejstwo, powrożnictwo, garbarstwo, garncartswo. Najwcześniejszym stowarzyszeniem cechowym był cech rzeźniczy powstały już na początku XV w. ale aż do 1532 r/ względnie do 1609/. stowarzyszenie to miało charakter religijny.

Bractwo Bożego Ciała - bo taką nazwę miało to stowarzyszenie - było największym z cechów. W 1526 r. Piotr Ligięza pozwolił na założenie księgi cechowej i odtąd liczy się to stowarzyszenie jako cech. Na prośbę mieszczan chrzanowskich w roku 1530 cech krakowski nadesłał listownie zasady cechowe, a Piotr Ligięza przedstawił je w 1531 roku w formie ustawy i nadał jako przywilej.

Statud Piotra Ligięzy obowiązywał do 1782 r. - do czasów Ossolińskich. Wtedy to Ossoliński wydał nowy statut uwzględniający rzeźników żydowskich. Około 1790 r. ustaliła się nazwa cech masarski.Drugim z kolei był cech szewski, który otrzymał statut również od P.Ligięzy w 1537 r.

Lata 1603-1690 przymiosły cechowi okres rozkwitu, zaś największy okres rozwoju rzemiosła przypada na lata 1600-1650. W latach 1654-1688 na skutek upadku gospodarczego miasta i okolic następuje zastój w rzemiośle / okres Grudzińskich/.

16 września 1950 roku na wniosek Cechu Rzemiosł Włókienniczych i zgodnie z Zarządzeniem Wojewody Krakowskiego z dnia 15 lutego 1950 r. powołąno z istniejących dziewięciu Cechów - Cech o nazwie: "CECH RZEMIOSŁ RÓŻNYCH W CHRZANOWIE".

Cech Rzemiosł Różnych w Chrzanowie od czasu powstania do 30 czerwca 1975 roku podlegał Izbie Rzemieślniczej w Krakowie. Zaś od 1 lipca 1975 roku w związku z nowym podziałem administracyjnym kraju został przydzielony Izbie Rzemieślniczej w Katowicach. 1 października 1965 r. właściciele zakładów rzemieślniczych zostali objęci powszechnym ubezpieczeniem i zaopatrzeniem emerytalnym.

W styczniu 1989 roku weszła w życie ustawa o działalności gospodarczej, która znosząc wymóg obligatoryjnej przynależności do organizacji cechowej przyczyniła się do pogorszenia warunków organizacji cechowej.

Od 1999 roku w związku ze zmianą podziału administracyjnego Cech zmienił przynależnośc do Izby Rzemieślniczej w Krakowie przy ul. Świętej Anny 9.
Opis działalności
brak informacji
Członkowie
brak informacji
Firmy zrzeszone
Matuszewska Teresa PIEKARNIA
Piekarstwo"MLOSTEK" S.C.
PIEKARNIA J.M. Drabiec s.c.
CUKIERNICTWO CAFE-CLUB "NATA" Eugeniusz Urbański
ZAKŁAD CUKIERNICZY"LINDA" GŁOWACZ
CUKIERNIA Ewa Gryszkiewicz
CUKIERNICTWO Żygiel Marian
ZAKŁAD CUKIERNICZY Małecki Jan
Partnerzy
brak informacji
Szkoły i uczelnie
brak informacji

Brak aktualności

Kategorie

Maszyny i urządzenia do produkcji

Pozostałe