czym jest Mistrz Branży

Mistrz Branży Portal dla piekarzy, cukierników i lodziarzy

Informacje

Kontakt
Telefon: (32) 259 98 97
Kod pocztowy: 40-085
Adres siedziby: ul. Mickiewicza 32
Miejscowość: Katowice
Województwo: śląskie
E-mail: biuro@cech.katowice.pl
Strona WWW: http://www.cech.katowice.pl/
Władze
Cechmistrz- Ludwik Hirszberg
Podcechmistrz- Józef Dreinert
Podcechmistrz- Krystian Marks
Podcechmistr-z Alfred Matula
Skarbnik- Grzegorz Bittmann
Sekretarz- Stanisław Todt
Statut
brak informacji
Historia
Katowicki Cech istnieje już od ponad 100 lat, założenie datuje się na 1900 rok. Wywodzi się z długiej bogatej tradycji śląskiego rzemiosła. Koniec wieku XIX i początek XX to właśnie czas tworzenia się poszczególnych cechów działających na terenie miasta Katowic i okolic. Rok 1900 , przyjęty jako data początkowa, ma charakter symbolu, a jednocześnie stanowi wyraz kompromisu i świadczy, iż obecny Cech korzysta z dorobku poszczególnych branż rzemiosła, które stanowiły kiedyś odrębne organizacje. W początkowych latach XIX wieku Katowice z małej osady rolniczej zaczęły przekształcać się w miasto, na jego terenie powstały huty i kopalnie, tworzył się przemysł fabryczny, nastąpił duży napływ osadników. Jednocześnie rozwijało się rzemiosło, powstały warsztaty rzemieślnicze.

Jednak rzemiosło, formujące się w organizacje cechowe, ma o wiele starszą tradycję sięgającą V wieku. Rzemiosło jest też historycznie pierwszą formą wytwarzania opartą na ręcznej technice i kwalifikowanej pracy.
Rzemiosło polskie sięga swoimi korzeniami na długi czas przed narodzinami państwa polskiego. Jego rozwój następuje w okresie wczesnopiastowskim we wsiach służebnych. W okresie między X i XIII wiekiem nastąpiło oddzielenie się rzemiosła od pracy na roli, co oznaczało dla rzemieślników konieczność przejścia z pracy na wsi do wytwórczości miejskiej.

Na początku XIII wieku rozpoczął się na Śląsku proces lokalizacji na prawie niemieckim, który przyniósł ze sobą prawo organizowania się w cechy rzemieślnicze jednej lub kilku specjalizacji. Nazwa cech pochodzi od niemieckiego słowa „Zeichen” - znak, gdyż każdy z powstających cechów wyróżniał się odpowiednim znakiem, symbolizującym zawód wykonywany przez jego członków.

W miarę rozwoju cechów zaczęły powstawać pierwsze dyrektywy pisane, czyli statuty. Początkowo powstały one w w cechach znajdujących się na terenie większych miast, z czasem w mniejszych, a późniejszym okresie działalność cechu była uzależniona od uzyskania statutu zatwierdzonego przez magistrat lub przez króla. Obowiązywał on wszystkich członków cechu i normował całokształt stosunków cechowych. Nie pomijał prawie żadnej dziedziny życia gospodarczego i społecznego, m.in. określał prawa i obowiązki członków, regulował stosunki między mistrzami a czeladnikami i uczniami, zawierał przepisy dotyczące jakości surowca i sposobu jego nabywania. Zarząd cechu składał się z najbardziej poważnych majstrów, ograniczał konkurencję między członkami cechu, wydając zakazy powiększania produkcji lub zajmowania się więcej niż jednym rzemiosłem.

W rozwoju historycznym cechy przekształciły się w związki przymusowe rzemieślników tego samego lub pokrewnego zawodu. Zjawisko to powstało w oparciu o praktykę, że właściwie nikt poza członkiem cechu nie posiadał prawa wykonywania danego rzemiosła.

Cechy grupowały w swoich szeregach ogół rzemieślników i pracowników związanych z daną branżą zawodową i obejmowały swoją kontrolą właściwie całość spraw życiowych. Zaletą tego systemu była możliwość podnoszenia swoich kwalifikacji, gdyż członkowie w ciągu swego życia zajmowali się, a w każdym razie mogli zajmować coraz wyższe szczeble w hierarchii cechowej: uczniowie zostawali czeladnikami, czeladnicy – mistrzami.

W momencie, kiedy czeladnik chciał zostać mistrzem musiał zgłosić ten zamiar do cechu. Wiązało się to ponadto z koniecznością przedłożenia listu, czyli zaświadczenia nienagannego zachowania i należytego wyuczenia rzemiosła, nabycia praw obywatela miasta, w którym zamierzał osiedlić się jako mistrz oraz wykonywania w obecności mistrzów cechowych sztuki mistrzowskiej. Najwyższym szczeblem w hierarchii cechowej była godność Starszego Cechu, czyli Cechmistrza.

Cech średniowieczny wprowadził do pracy najemnej pewne zasady, które mogło by się wydawać są zdobyczami socjalnymi XX wieku. Najistotniejszą z nich był niewątpliwie pięciodniowy tydzień pracy. Inną ważną, chociaż nie tak powszechną, zdobyczą czeladzi cechowej był ograniczony dzień pracy. W niektórych cechach obowiązywał nawet ośmiogodzinny dzień pracy.

Na ówczesną sytuację rzemiosła ogromny wpływ miał rozwój nowych form produkcji, jaki rozpoczął się już pod koniec XVII i w wieku XVIII. Początkowo był to rozwój manufaktur, który w pierwszej połowie XIX wieku doprowadził do gwałtownego rozwoju przemysłu fabrycznego. Rzemiosło znalazło się w trudnej sytuacji, bo samorząd cechowy nie był w stanie zapewnić mu istnienia i rozwoju oraz zadbać o prawidłowe wykonywanie jego funkcji społeczno-gospodarczych. Masowe przechodzenie czeladników do pracy w fabrykach osłabiło struktury cechowe i zagroziło podstawom egzystencji rzemiosła. Zjawisko to szczególnie silnie przebiegało na Górnym Śląsku, gdzie żywiołowo rozwijało się górnictwo, hutnictwo oraz przemysł maszynowy. W tych warunkach starano się o podniesienie wydajności warsztatów rzemieślniczych i stałe ulepszanie metod pracy. Wśród wielu działań, podjętych w drugiej połowie XIX wieku, najbardziej konieczne były: modernizacja urządzeń i narzędzi, wprowadzenie mechanizacji, zakup tanich surowców i materiałów zaopatrzeniowych. Ten ostatni cel miał być realizowany poprzez spółdzielnie zaopatrzeniowe, z kolei zbytem produkcji miały się zająć spółdzielnie zbytu. Zaczęto także starać się o tanie kredyty dla rzemiosła.
Opis działalności
Cech jako dobrowolny związek pracodawców jest samorządną, społeczno-zawodową i gospodarczą organizacją, zrzeszającą na zasadach dobrowolności rzemieślników i inne osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą oraz osoby prawne.

Cech posiada osobowość prawną.

Cech działa na podstawie ustawy o rzemiośle, ustawy o działalności gospodarczej, ustawy o organizacjach pracodawców oraz statutu.

Podstawowym zadaniem Cechu jest ochrona praw i reprezentowanie interesów zrzeszonych w nim członków wobec organów władzy i administracji państwowej, organów samorządu terytorialnego i związków zawodowych pracowników oraz utrwalenie więzi środowiskowych i postaw zgodnych z zasadami etyki i godności zawodu.

Cech prowadzi działalność na terenie województwa śląskiego
a. Fryzjersko-kosmetycznej
b. Motoryzacyjnej
c. Spożywczej
d. Budowlanej
e. Różnej
Członkowie
brak informacji
Firmy zrzeszone
Bittmann Grzegorz, Małgorzata
Bończyk Antoni
Partnerzy
brak informacji
Szkoły i uczelnie
brak informacji

Kategorie

Maszyny i urządzenia do produkcji

Pozostałe